اگر فکر مى‌کنید کارتان سخت است، به این بچه نگاه کنید

اگر فکر مى‌کنید حقوقتان کم است، پس این دختر بچه چه بگوید؟

اگر فکر مى‌کنید دوستان زیادى ندارید ...

اگر فکر مى‌کنید درس خواندن سخت است، به این بچه نگاه کنید

هرگاه احساس کردید که دیگر باید تسلیم شوید، به این مرد فکر کنید

اگر فکر مى‌کنید کارتان سخت است، به این مرد نگاه کنید

اگر از سیستم حمل و نقل گله دارید، به این‌ها نگاه کنید

اگر فکر مى‌کنید جامعه با شما رفتارى ناعادلانه دارد، به این پیر زن نگاه کنید

در شبی اين گونه دل افسرده و تاريک

کز هزاران غنچه لب بسته اميد

جز گل يخ ، هيچ گل در برف و در سرما نمی رويد

من چه گويم تا پذيرای کسان گردد

من چه آرم تا پسند بلبلان گردد

من در اين سرمای يخبندان چه گويم با دل سردت

من چه گويم ای زمستان با نگاه قهر پروردت

با قيام سبزه ها از خاک

با طلوع چشمه ها از سنگ

با سلام دلپذير صبح

با گريز ابر خشم آهنگ

سينه ام را باز خواهم کرد

همره بال پرستوها

عطر پنهان مانده انديشه هايم را

باز در پرواز خواهم کرد

گر بهار آيد

گر بهار آرزو روزی به بار آيد

اين زمينهای سراسر لوت

باغ خواهد شد

سينه اين تپه های سنگ

از لهيب لاله ها پرداغ خواهد شد.

آه.... اکنون دست من خالی ست

بر فراز سينه ام جز بوته هايی از گل يخ نيست

گر نشانی از گل افشان بهاران باز می خواهيد

دور از لبخند گرم چشمه خورشيد

من به اين نازک نهال زرد گونه بسته ام اميد.

هست گل هايی در اين گلشن که از سرما نمی ميرد

وندرين تاريک شب تا صبح

عطر صحرا گسترش را از مشام ما نمی گيرد

                                               این شعر رو از استاد سیاوش کسرایی براتون نوشتم 

اینم به مناسبت تولدم

خانه ای داشته باشم پر دوست

بر درش برگ گلی میکوبم

روی آن با سبز بهار

مینویسم:خانه ی دوستی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست کجاست؟

 هفته مهر و دوستی مبارک

صحبتی نیست! اگر هم گله ای هست از اوست
می توانیم برنجیم مگر ما از ماه؟

میدانم به معراج نگاهت خواهم رسید آنروز که چشمانت بی پروا فریادم میزنند.

میدانم تو هم اینروزها هزار بار بهانه گرفته ای و هزار بار مثل من بی بهانه گریسته ای.

میدانم آنروزها که بی هدف در خیابانهای پوشیده از برف و در بین آدمبرفی های خاکستری.....

در خیابانهای سیاه و آدمهای سیاهتر قدم میزدم و آهسته گریه میکردم تو هم گوشه ای جایی

نگران چشمانم بودی.

همیشه وقتی ابر ها،آسمان قلبم را تاریک میکردند چشمانت گرگ و میش میشد.

با ترنم من تو میگریستی و با نگرانیت من

کاش کلبه ی کوچکمان را در افقی دور دست در بین درختان بلندی میساختیم که برای هر کسی جز من

و تو زندان بود

ای کاش میتوانستیم نفرینی به وسعت تمام دریاها باشیم برای هر کسی که تو را با من و مرا با تو

نخواست.

امیدوارم از قالب جدیدم خوشتون بیاد.

بازم عیدتون مبارک

بازم عیدتون مبارک

بازم عیدتون مبارک

 امروز جمال تو بر ديده مبارک باد 
 
 
 
اي پرگل و صد چون گل خنديده مبارک باد

گل‌ها چون ميان بندد بر جمله جهان خندد
 
 
 
دل بر در اين خانه لغزيده مبارک باد 

خوبان چو رخت ديده افتاده و لغزيده
 
 
 
نوروز و چنين باران باريده مبارک باد 

نوروز رخت ديدم خوش اشک بباريدم
 
 
 
از باطن تو گوشت بشنيده مبارک باد 

بي گفت زبان تو بي‌حرف و بيان تو 

این پست رو توی بیمارستان مینویسم.

برام دعا کنید......................

راستی یادم رفت بگم عیدتون مبارک.